خدایا این صحنه دیگر تبدیل به عکس شده هیچ چیزش عوض نمیشود یک هفته است که همین جوری است .

به یاد خواب خود افتاد. خدایا علی چی میخواست دنبال چی بود؟کجا می خواست بره ؟ انگار خودش هم بیقرار بود. پرستاری جلو اومد سلام باز هم چشمهای خیس مریم !

حالتون خوبه ؟ چه سوالی حال این بنده خدا معلومه!

دیشب یه بار مریض دچار ایست قلبی شد اما با کمک شوک برگشت

دیشب! خواب! رفتن! ایست قلبی ! گمشده علی!

خدایا اینجا چه خبره ؟علی میخواد بره! اره می خواد از این دنیا بره ولی بدون یک چیزی راهش نمیدهند ! اون چیه ! چه تعلقی علی را باز گردونده! 

نه! نکنه علی منتظره رضایت و دل کندن منه  . نه علی خواهش میکنم این را از من نخواه همه این مدت گفتم خدایا راضیم به رضای تو اما ته دلم رضای خدا را در برگشت تو دیدم از من نخواه که به رفتنت رضایت بدم ! خیلی بی رحمی ! این چه در خواستیه که از من داری ؟

قطره اشکی که کاملا چشمها را تار کرده بود راه خودش را از کنار چشم باز کرد و به پایین غلتید و دوباره صحنه تکراری پیدا شد.

علی جانم سلام کجا بودی ؟ حالت خوب شده دیگه؟نمی دونی به ما چه گذشت! چیه چرا ناراحتی دنبال چیزی میگردی ؟ کی از بیمارستان اومدی؟

سلا مریم خوبم اره بهترم چقدر پیر شدی! دنبال یه چیزی میگردم باید پیداش کنم و زود برم اگه نباشه راهم نمیدند.

چی را پیدا کنی؟ کجا بری؟ چقدر نگرانی ؟ ولش کنم بیا پیشم بشین کارت دارم!خوب بگو چیه من هم بگردم؟کجا گذاشته بودی ؟ مطمئنی توی خونه است!

نه !من خودم باید پیدا کنم اره توی خونه است و توی همین اطاقه باید برم دیر شد.

زینگگگگگگ

صدای زنگ ساعت بود که خواب را از چشمهاش بیرون کشید و غم و غصه ها را به دلش برگردوند

هنوز طعم خوش لحظات با علی بودن و با اون حرف زدن زیر دندانش بود

باید دوباره میرفت پله های بیمارستان و شیشه اطاق مراقبتهای ویژه و تخت شماره سه انتظارش را میکشید

"نگران نباشید. همین که از روز های قبل بدتر نشده خودش مایه امیدواریه. بعضی ها بعد از یه دوره طولانی از کما خارج میشوند. دعا کنید. شما ها معصومید!"

به سمت آشپزخانه می رود و تصمیم میگیرد به خاطر بچه ها یک ساعتی خودش را کنترل کند. غذایی آماه می کند . وضع خانه را سرو سامانی می دهد بجه ها را برای شام صدا میکنند و قتی دور سفره می نشینند جای خالیش خیلی نمود می کنه و بغض راه گلوش را می بنده  بچه ها هم چیزی نمی خورند ظاهرا گلوی آنها هم بسته شده بعد از غذا  پیش پسر بزرگش مینشیند

پسرم من این چند روز حواسم به درس برادرهات نیست تو خودت مراقب باش"  اونقدر بزرگ شده که بتونه بهش تکیه کنه؟

وضویی می گیره و به سمت اطاقش میره از در که وارد میشه چشمش به تخت می افته که یک هفته است دست نخورده روتختی مرتب و منظم است و گوشه اطاق سجاده ای که تمام شبهای این هفته هم سجده گاهش بوده و هم رختخوابش

الله اکبر

خدای من  خیلی بزرگی! دل من را هم به اندازه خودت بزرگ کن تا این همه غم و غصه توش جاشه و سر ریز نکنه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدایی که بخشنده ( خدایا ما را ببخش اگه یه وقت کوتاهی کردیم اگه از تو غافل شدیم) و مهربان است (خدایا بهترین چیزی که به من دادی دل پر مهر و محبت علی بود )

به یاد می آورد که در مقابل خدایی است که هر چه به او نزدیکتر می شوی امتحانهای سخت تری می گیرد.پیامبران هر کدام تجربه های سنگین و کمرشکنی داشته اند. بارها درباره رنج های مسیح(ع) شنیده است. صبر حضرت ایوب(ع) ، ضرب المثل است و یوسف(ع) چند سال در زندان ماند، یا چشم های یعقوب(ع) چه طور از دوری یوسف بی نور شد! ولی همه این تجربه های سنگین را به این حساب می گذارد که آنها باید آبدیده می شدند، می ترسد.

ایاک نعبد و ایاک نستعین

کمک کن اگه من را لایق امتحان دیدی پس کمکم کن نکنه که این جدایی را تاب نیاورم

ذره ذره دلم با مهرش آمیخته این مهر و علاقه همسو به عشق الهی بوده حالا باید این دل را خالی می کرد تا فقط جایگاه مهر او باشد. چه امتحان سختی ولی لذت بخش

اگر با من نبودش هیچ میلی                 چرا جام مرا بشکست لیلی

ادامه دارد...

"هیچی چیز خاصی نبود گفته عکس را ببرم پیش متخصص ریه"

"برای چی متخصص ! یه سرما خوردگی کهنه اس. دیر رفتی دکتر و انتی بیوتیک نخوردی اینجور کهنه شده. پرهیز هم که نمی کنی"

"حالا ضرر که نداره فردا میرم پیش متخصص . همین درمونگاه متخصص داره اما چهارشنبه ها میاد. فردا میرم"

اه چهارشنبه ! چقدر دیر گذشته این یه هفته اندازه یه عمر طول کشیده

ثانیه ثانیه اش جیگرش را خراشونده و رفته

صدای پرستار اون را به خودش میاره

خانم شما هنوز اینجایید

خواهش کردم که بعد از ساعت ۶ اینجا نباشید برای من مسئولیت داره!

نگاهش را از روی تخت سوم بر میداره و روی صورت پرستار میندازه انقدر نگاه خیسش سنگینه که پرستار تحمل نگاه اون را نداره و سرش را میندازه پایین و میره دوباره بر می گرده به سمت تخت سوم حالا اونقدر اشک راه نگاهش را بسته که دیگه نمیشه هیچ تکونی را رصد کرد.به سمت درب خروجی بیمارستان راه می افته

توی تاکسی که میشینه تازه احساس میکنه بند بند بدنش داره از هم جدا میشه. چه جوری دم در خونه این تکه های بدن را دوباره جمع و جور کنه و پیاده شه ...

ادامه دارد

روزهای سخت هم بوده، کم هم نبوده اما شانه های محکم و استوار مردش تکیه گاه خوبی بوده...

هیکل ورزشکاری اون را به یاد میاره که الان روی تخت بیمارستان به کلی لوله و شلنگ وصله ...

یه باره دیگه دلشوره به سراغش اومد .دستی بر زانو گذاشت با یه یا علی پاشد.

یا علی چه اسم قشنگی . روز خواستگاری وقتی فهمید اسمش علی است یه جوری ته دلش محکم شده بود. خدایا چرا دل ما با نام علی اینقدر حال میکنه!

دوباره به سمت در اطاق مراقبتهای ویژه رفت . چشمهاش روی تخت سوم دوخته شد .خدایا یه هفته است که این صحنه هیچ تکونی نخورده یه تخت و یه مریض و یه نگاه مضطرب

دوباره به  انگشتش خیره شد شاید بتونه کوچکترین حرکتی را رصد کنه.

زبری این انگشت را بارها با تمام وجودش احساس کرده بود . اما حالا هیچ تکونی نداشت.

صدای اذون مغرب از مسجد بیمارستان پخش میشه . اذون غروبهای این یه هفته چقدر دلگیر بوده  . هفته پیش همین دم دمای اذون مغرب بود که برگشت خونه می خواست خودشو عادی نشان بده اما مگه میشه! چشماش همیشه لوش میداد . خودش هم می دونست که چشماش خیانت می کنند تا سلام کرد نگاهش را از زنش دزدید. هر چقدر هم که زود چشمهاش را گردوند اما این چشمهای خائن در آخرین لحظه کار خودشو کرد ...

ادامه دارد.

در این لحظات فرود فوج فوج ملائک به زمین و سلام و تحیت تا طلوع خورشید ، امید است تا گوشه ای از بال ملائک به این فضای مجازی تقدسی بخشد و آنچنان کند که او می پسندد.